Ik kom nog even terug op de volkomen overtrokken reactie van minister Cramer op enkele fouten in het IPCC rapport. Wellicht opgejaagd door Elseviers Weekblad, De Telegraaf, de PVV en de VVD zegt ze dat "ze geen enkele fout meer zal accepteren".
Hallo! Waar ging het ook weer over? Over de fout (op één pagina) over de Hima- laya gletsjers waar ik het hier al over heb gehad, en een verkeerde vermelding van het deel van Nederland dat beneden zee-nivo ligt. Dat laatste is voor het totaal aan conclusies vrijwel irrelevant.
Als De Telegraaf dit zo erg vind zie ik graag per foutieve vermelding in deze krant in de loop der jaren – in de stijl van "half Nederland ligt onder zeenivo" – graag een fles goede wijn tegemoet. Ik kan dan, denk ik zo, járen voort.
Verder: Mevrouw Nepperus (VVD), moeten we dan maar besluiten om tot aan 2100 de dijken van Nederland niet meer te verhogen?
Mevrouw Cramer, the buck stops with you!
Terug naar mevrouw Cramer. Ik zie bij haar een neiging die ik bij vele politici zie. Zij willen vooral alle besluiten op een presenteerblaadje aangereikt krijgen. Het is alleen voor haar zo jammer dat dergelijke "precieze antwoorden" er in deze niet zijn. Het is vrijwel onomstreden onder meteo wetenschappers dat het klimaat war- mer wordt, en dat zulks voor een zeer aanzienlijk deel op het conto van menselij- ke activiteiten is te schrijven. Dat er voor ons bij "business as usual" mogelijk wat nare verrassingen in het verschiet liggen is ook zeer aannemelijk.
Echter: Hoe kleiner de schaal waarop je klimaatprognoses wilt maken, hoe groter de mate van onzekerheid zal worden. Zeker als het om neerslag en wind/storm gaat. Daarom wil ik bij haar nog even fijntjes een KNAW rapport uit 2008 onder de aandacht bren- gen. Het heet Onzekerheden en klimaatverandering.
Mevrouw Cramer, kijkt u dan even op pagina 21. Ik citeer:
Ruime marges, een grote rol voor de overheid
Hoe moeten we dan met klimaatverandering omgaan? Klimaatmodellen zullen beter wor- den, maar dit zal een langzame ontwikkeling zijn en de betrouwbaarheid van de projecties zal slechts geleidelijk beter worden. Verrassingen van het type zoals eerder besproken
(de zomer van 2003, de ijsbedekking van de poolzee; E.W.), zullen blijven komen. Hierbij komt de enorme onzekerheid, die samenhangtmet sociaal-politieke factoren op wereld- schaal.
Er is maar één antwoord mogelijk: het hanteren van ruime marges bij kustverdediging, waterhuishouding, energievoorziening, infrastructuur en landinrichting. Deze marges kun- nen niet bereikt worden door 'economiseren', waarbij uit een allesomvattend model en een beschikbaar budget rolt hoe de zaak aangepakt moet worden. Het heeft ook geen zin om honderden studies uit te laten voeren, en honderden rapporten te laten schrijven, over de invloed van regionale klimaatveranderingen die misschien wel, en misschien niet komen. Men moet niet de illusie hebben, dat het nut van grote investeringen op het gebied van kustverdediging, waterhuishouding, energievoorziening, infrastructuur en landinrichting economisch aan te tonen is.(•)
Kortom, een overheid moet durven te investeren op grond van een algemene visie en haar gezag. Hiervoor heeft ze kennis nodig en moet ze deze ook zelf onderhouden. De advies- bureau-cultuur helpt hier niet, en privatiseren al evenmin.
Precies! De politiek zal de besluiten moeten nemen, en zoals zo vaak (bij sociaal- ecoomische onderwerpen is dat in nog hogere het geval) moet dat gebeuren op grond van onvolledige en onzekere informatie. Ú bent de minister die daar vol- gens onze democratische regels toe is aangesteld. Ú moet (samen met collega
ministers) de besluiten nemen, en kan zich daarbij niet achter het KNMI of het IPCC verschuilen.
Nogmaals: Mevrouw Cramer, the buck stops with you!
Mazzel & broge, Evert
(•) Al een aantal jaren geleden heb ik daar in Planners' Newsletter, een Shell discus- sie forum, eens een stukje over geschreven. Ik heb een versie mèt discussie hier geplaatst.
• Economics and Climate Policies, the fallacy of cost benefit assessments